Υπάρχουν εγκλήματα που ξεπερνούν τα όρια της ανθρώπινης λογικής και αγγίζουν το απόλυτο σκοτάδι. Στην ειδυλλιακή Ελβετία, εκεί όπου η ασφάλεια θεωρείται δεδομένη, η 21η Δεκεμβρίου του 2015 έμελλε να μείνει χαραγμένη στη συλλογική μνήμη ως η ημέρα που η ελβετική ηρεμία «πνίγηκε» στις φλόγες και το αίμα.
Η Εισβολή του «Λύκου»
Όλα ξεκίνησαν με ένα απλό χτύπημα στην πόρτα. Ο δράστης, ο 33χρονος Thomas Nick, δεν χρειάστηκε να παραβιάσει καμία κλειδαριά. Χρησιμοποίησε το πιο ύπουλο προσωπείο: αυτό του σχολικού ψυχολόγου. Με μια πλαστή επαγγελματική κάρτα στο όνομα «Δρ. Σεμπάστιαν Μάιερ» και μια κατασκευασμένη επιστολή για έναν μαθητή που δήθεν αυτοκτόνησε λόγω bullying, κέρδισε την εμπιστοσύνη της 48χρονης Carla Schauer-Freiburghaus.
Μέσα στο σακίδιό του, όμως, δεν υπήρχαν σημειώσεις, αλλά χειροπέδες, κολλητική ταινία και ένα μεγάλο κουζινομάχαιρο που είχε αγοράσει μήνες πριν, σχεδιάζοντας σχολαστικά κάθε δευτερόλεπτο της φρίκης.
Ο Εφιάλτης σε Δόσεις
Μέσα σε λίγα λεπτά, η οικογενειακή θαλπωρή μετατράπηκε σε θάλαμο βασανιστηρίων. Με την απειλή του μαχαιριού, ο Nick ανάγκασε τη μητέρα να δέσει τα ίδια της τα παιδιά —τον 13χρονο Davin και τον 19χρονο Dion— καθώς και την 21χρονη φίλη του γιου της, Simona.
Ο κυνισμός του ήταν παγερός. Ενώ κρατούσε ομήρους τους τρεις εφήβους, έστειλε την Carla σε δύο τράπεζες για να σηκώσει 11.000 δολάρια. Η δύσμοιρη μητέρα υπάκουσε, ελπίζοντας πως τα χρήματα θα ήταν το τίμημα για τη ζωή των παιδιών της. Η επιστροφή της, όμως, σήμανε την αρχή του τέλους. Σε μια επίδειξη απόλυτης διαστροφής, ο Nick κακοποίησε σεξουαλικά τον μικρό Davin μπροστά στα μάτια της δεμένης οικογένειάς του. Μετά την ικανοποίηση των ενστίκτων του, τους έσφαξε όλους κόβοντάς τους τον λαιμό και παρέδωσε το σπίτι στις φλόγες για να σβήσει τα ίχνη του.
Η Παγερή Διπλή Ζωή: Από το Αίμα στο Καζίνο
Αυτό που προκαλεί την μεγαλύτερη ανατριχίλα είναι η στάση του δράστη μετά τη σφαγή. Αφού ξεκληρίστηκε η οικογένεια, ο Thomas Nick επέστρεψε σπίτι του, έκανε ντους και βγήκε βόλτα με τα σκυλιά και τη μητέρα του. Το ίδιο βράδυ, διασκέδαζε με συναδέλφους του σε εστιατόριο και καζίνο στη Ζυρίχη, ξοδεύοντας τα ματωμένα χρήματα σε ρούχα επωνύμων και διακοπές.
Για πέντε μήνες, ο «καλός γείτονας» και προπονητής ποδοσφαίρου νέων συνέχισε τη ζωή του κανονικά, την ώρα που στον υπολογιστή του έκρυβε παιδική πορνογραφία και σχεδίαζε την επόμενη επίθεσή του σε άλλες δύο οικογένειες.
Η Δικαίωση και η Αιώνια Σκιά
Τον Μάρτιο του 2018, η δικαιοσύνη ήταν καταπέλτης: Ισόβια κάθειρξη. Ο δικαστής Daniel Aeschbach περιέγραψε την πορεία του ως έναν «αυτοκινητόδρομο φρίκης», τονίζοντας την πλήρη απουσία ενσυναίσθησης. «Είμαι παιδόφιλος», ομολόγησε κυνικά ο ίδιος κατά τη διάρκεια της δίκης.
Η υπόθεση αυτή έγινε η αιτία να αλλάξει ο τρόπος που η Ελβετία αντιλαμβάνεται την ασφάλεια. Γονείς άρχισαν να αμφισβητούν τους πάντες, ενώ ξέσπασε οργή για το νομικό πλαίσιο που επιτρέπει την εξέταση αποφυλάκισης μετά από 20 χρόνια.
Σήμερα, το σπίτι στο Ρούπερσβιλ δεν υπάρχει πια, αλλά η κραυγή της Carla, του Dion, του Davin και της Simona αντηχεί ακόμα ως μια οδυνηρή υπενθύμιση: μερικές φορές ο διάβολος δεν φοράει μάσκα, αλλά το καθησυχαστικό χαμόγελο του ανθρώπου της διπλανής πόρτας.
Η αμοιβή των 100.000 φράγκων για τη σύλληψή του ήταν η υψηλότερη στην ιστορία της Ελβετίας, ενώ η υπόθεση απασχόλησε μέχρι και την Interpol.
Πηγές:
Crime log 
Σχολιάστε