Η Αθήνα της δεκαετίας του ’90 είχε πολλά πρόσωπα. Πίσω από τη λάμψη της νεογέννητης ιδιωτικής τηλεόρασης και τα φώτα της Ομόνοιας, παραμόνευαν οι σκιές. Και μέσα σε αυτές τις σκιές, ένα λευκό βανάκι Volkswagen περιπλανιόταν στις πιάτσες, μεταφέροντας τον απόλυτο τρόμο. Ο Αντώνης Δαγκλής δεν ήταν απλώς ένας δολοφόνος· ήταν η προσωποποίηση ενός αρχέγονου μίσους, ένας άνθρωπος που μετέτρεψε τη δική του ρημαγμένη ψυχή σε ένα όργανο θανάτου και ακρωτηριασμού.
Η Γέννηση του Τέρατος μέσα στο Σκοτάδι
Όλα ξεκίνησαν σε ένα σπίτι στη Νίκαια, όπου η βία ήταν η μόνη γνωστή γλώσσα. Με έναν πατέρα τύραννο και μια καθημερινότητα γεμάτη συντρίμμια, η παιδική ψυχή του Δαγκλή «έσπασε» οριστικά ένα συγκεκριμένο βράδυ. Ήταν η στιγμή που είδε τη μητέρα του –τη δική του «αγία»– σε ερωτική περίπτυξη με έναν ξένο άνδρα σε ένα κακόφημο μπαρ.
Εκείνο το βράδυ, ο μικρός Αντώνης δεν είδε μόνο την ανάγκη για επιβίωση· είδε την προδοσία. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε γυναίκα της νύχτας έγινε για εκείνον ο καθρέφτης της μητέρας του.
«Στο πρόσωπο των ιερόδουλων έβλεπα τη μητέρα μου. Κάθε φορά νόμιζα πως σκότωνα εκείνη», ομολόγησε αργότερα, αποκαλύπτοντας τη νοσηρή ρίζα των πράξεών του.
Το Χρονικό του Τρόμου και η Τελετουργία του Μίσους
Η φρίκη άρχισε να αποκαλύπτεται τον Οκτώβριο του 1995. Κοντά στα διόδια της Τραγάνας, οι αστυνομικοί ήρθαν αντιμέτωποι με ένα θέαμα που ξεπερνούσε κάθε λογική: το σώμα της 29χρονης Ελένης Παναγιωτοπούλου είχε υποστεί μια πρωτοφανή «ιεροσυλία». Ο Δαγκλής δεν αρκέστηκε στον στραγγαλισμό· αφαίρεσε σπλάχνα, ακρωτηρίασε το στήθος και τεμάχισε το πτώμα με μεθοδικότητα σφαγέα.
Η Ανατομία του Κτήνους: Όταν ο Ιατροδικαστής Λύγισε
Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα ξεπερνά και το πιο αρρωστημένο σενάριο τρόμου. Για τον ιατροδικαστή κ. Λευκίδη, εκείνη η ημέρα δεν ήταν άλλη μια τυπική αυτοψία. Ήταν η στιγμή που η ανθρώπινη ιδιότητα ακυρώθηκε μπροστά στο απόλυτο κενό της ψυχής του Αντώνη Δαγκλή. Ακόμη και για έναν άνθρωπο που έχει κάνει το θάνατο επάγγελμα, το θέαμα των «σπαρμένων» μελών στην άσφαλτο της Αθήνας ήταν μια κάθοδος στην κόλαση.
Μια Τελετουργία Έξι Ωρών
Ο θάνατος, για τον Δαγκλή, δεν ήταν το τέλος, αλλά η αρχή μιας μακάβριας ιεροτελεστίας. Για έξι ολόκληρες ώρες, κλεισμένος σε ένα δωμάτιο που μύριζε αίμα και μίσος, ο δολοφόνος επιδόθηκε σε ένα έργο που μόνο ένας παρανοϊκός νους θα μπορούσε να συλλάβει. Με ένα μαχαίρι και έναν μπαλτά, μετέτρεψε την ύπαρξη μιας γυναίκας σε πάνω από τριάντα ασύνδετα κομμάτια.
Δεν ήταν απλώς ένας τεμαχισμός· ήταν μια προσπάθεια εκμηδένισης.
- Η Αποκτήνωση: Έγδαρε το δέρμα, αφαίρεσε τα στήθη και τις θηλές, επιτέθηκε στα γεννητικά όργανα με μια μανία που πρόδιδε τη βαθιά του σεξουαλική διαστροφή.
- Η Εσωτερική Φθορά: Ξερίζωσε τα σπλάχνα, την καρδιά και τους πνεύμονες –τα σύμβολα της ζωής– και τα κατέσφαξε με το μαχαίρι, σαν να ήθελε να τιμωρήσει το θύμα του ακόμη και μετά την τελευταία του πνοή.
Ο «Σπορέας» του Θανάτου
Όταν η σφαγή ολοκληρώθηκε, ο Δαγκλής δεν ένιωσε τρόμο, αλλά μια αρρωστημένη ηρεμία. Τύλιξε τα κομμάτια της κατακρεουργημένης γυναίκας σε παλιά ρούχα –γυναικεία σακάκια και μάλλινα παντελόνια– και βγήκε στη νύχτα.
Με την ψυχρότητα ενός ανθρώπου που εκτελεί μια καθημερινή εργασία, άρχισε να «σπέρνει» τα υπολείμματα της ζωής σε διάφορα σημεία της πόλης. Κάθε σακούλα, κάθε τυλιγμένο μέλος, ήταν ένα μήνυμα τρόμου προς την κοινωνία και μια κραυγή εκδίκησης προς το γυναικείο φύλο. Το κεφάλι, η λεκάνη, τα άκρα… χάθηκαν μέσα στο χάος της μεγαλούπολης, αφήνοντας πίσω τους ένα παζλ φρίκης που η αστυνομία και η ιατροδικαστική επιστήμη πάσχιζαν να συναρμολογήσουν.
Δύο μήνες μετά, ανήμερα των Χριστουγέννων του 1995, το σκηνικό επαναλήφθηκε στον Βοτανικό με θύμα την 26χρονη Αθηνά Λαζάρου. Η Αθήνα συνειδητοποίησε έντρομη ότι ένας serial killer κυκλοφορούσε ελεύθερος. Ο «δράκος με το πριόνι» δεν αναζητούσε ηδονή, αλλά μια διαστρεβλωμένη μορφή κάθαρσης για τα χρόνια της δικής του ταπείνωσης. Το πριόνι του δεν έκοβε μόνο σάρκες· προσπαθούσε να κόψει τους δεσμούς του με ένα παρελθόν που τον έπνιγε.
Η Άγνωστη «Καίτη» και το Μακάβριο Παζλ του Καρέα
Για χρόνια, η ελληνική αστυνομία κρατούσε στο αρχείο της έναν φάκελο που «έκαιγε». Ήταν Οκτώβριος του 1992, όταν η Αθήνα ήρθε αντιμέτωπη με μια κτηνωδία που ξεπερνούσε τα όρια της λογικής. Χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια και η σύλληψη του Αντώνη Δαγκλή το 1996 για να αποκαλυφθεί ότι εκείνο το αποτρόπαιο έγκλημα ήταν η «πρώτη πράξη» του δράκου.
Η Σφαγή της Οδού Σέκερη
Όλα ξεκίνησαν στο Κολωνάκι. Ο Δαγκλής, οδηγώντας ένα κλεμμένο αυτοκίνητο, παρέλαβε μια αλλοδαπή γυναίκα, γνωστή μόνο με το όνομα «Καίτη». Η διαδρομή κατέληξε στον Καρέα, όπου το σεξουαλικό ένστικτο μετατράπηκε ακαριαία σε φονική μανία. Την στραγγάλισε με τα γυμνά του χέρια.
Όμως, αυτό που ακολούθησε δεν ήταν μια απλή προσπάθεια απόκρυψης. Ήταν μια κάθοδος στην απόλυτη διαστροφή. Ο Δαγκλής επέστρεψε στο σπίτι του, εξοπλίστηκε με μαχαίρι και σιδηροπρίονο και γύρισε στον τόπο του εγκλήματος για να ολοκληρώσει το μακάβριο έργο του.
«Ένας Φοβερός Βανδαλισμός»
Ο ιατροδικαστής Χρήστος Λευκίδης, αντικρίζοντας τα ευρήματα, μίλησε για μια βαρβαρότητα δίχως τέλος. Ο Δαγκλής:
- Τεμάχισε το σώμα σε περισσότερα από 30 κομμάτια.
- Έγδαρε το θύμα και προχώρησε σε φρικιαστικούς ακρωτηριασμούς των γεννητικών οργάνων και του στήθους.
- Ξερίζωσε την καρδιά και τους πνεύμονες, επιδεικνύοντας μια κτηνωδία που σπάνια είχε καταγραφεί στα ελληνικά χρονικά.
Ο «Σπορέας» στο Κέντρο της Αθήνας
Με μια ψυχρότητα που σοκάρει, ο Δαγκλής τοποθέτησε τα μέλη της άτυχης γυναίκας μέσα σε τρία ανδρικά παντελόνια και σακούλες απορριμμάτων. Μετά, άρχισε να τα «σπέρνει» σε σημεία που γνώριζε καλά:
- Έξω από το Πολεμικό Μουσείο (οδός Ριζάρη).
- Στη συμβολή των οδών Χάρητος και Πλουτάρχου στο Κολωνάκι.
- Στον Βοτανικό, την περιοχή που διέσχιζε καθημερινά με το φορτηγό του.
- Το κεφάλι της «Καίτης» το πέταξε στα νερά του Κηφισού, στερώντας από το θύμα ακόμα και την τελευταία πιθανότητα ταυτοποίησης.
Η Γυναίκα που δεν Αναζήτησε Κανείς
Το πιο τραγικό στοιχείο αυτής της υπόθεσης είναι η απόλυτη μοναξιά του θύματος. Η «Καίτη» παρέμεινε για χρόνια μια ανώνυμη αναφορά στα αρχεία. Πιθανώς παράνομη μετανάστρια, χωρίς δακτυλικά αποτυπώματα στις αρχές, δεν αναζητήθηκε ποτέ από κανέναν. Χρειάστηκε η ομολογία του ίδιου του δολοφόνου του, τέσσερα χρόνια μετά, για να μάθουμε ότι αυτή η γυναίκα υπήρξε το πρώτο θύμα μιας μανίας που θα στοίχιζε τη ζωή σε άλλες δύο και θα απειλούσε πολλές περισσότερες.
Η Γυναίκα που Κοίταξε τον Χάρο στα Μάτια: Η Μαρτυρία της Αν Χάμσον
Μέσα στον αιματηρό κύκλο των δολοφονιών του Αντώνη Δαγκλή, υπήρξε μια στιγμή που ο χρόνος σταμάτησε. Μια στιγμή που το «κτήνος» έδειξε ένα απρόσμενο, σχεδόν ακατανόητο πρόσωπο. Η Αν Χάμσον, μια 30χρονη Βρετανίδα που βρέθηκε στις σκληρές πιάτσες της Αθήνας αναζητώντας τον δρόμο για την πατρίδα της, έμελλε να γίνει ο άνθρωπος που θα δραπέτευε από το λευκό βανάκι του τρόμου.
Το Ραντεβού με τον Θάνατο
Η οδός Σόλωνος ήταν το σκηνικό της απαγωγής. Ο Δαγκλής την παρέλαβε με το γνώριμο λευκό φορτηγάκι του και την οδήγησε στο σκοτάδι, σε ένα ερημικό σημείο κοντά στο Μοναστηράκι. Εκεί, η ατμόσφαιρα μολύνθηκε ακαριαία από τη βία. Με ένα σκοινί περασμένο στον λαιμό της –το σήμα κατατεθέν της δολοφονικής του μεθόδου– την ανάγκασε σε στοματικό έρωτα, ενώ το μίσος ξεχείλιζε από τα χείλη του.
«Όλες οι πουτάνες πρέπει να πεθάνουν», της ψιθύρισε, την ώρα που το σχοινί έσφιγγε την ανάσα της.
Η Λέξη που Άνοιξε την Πόρτα της Ελευθερίας
Σε μια επίδειξη απίστευτης ψυχραιμίας, η Αν κατάλαβε πως η μόνη της ελπίδα ήταν να αποδομήσει το στερεότυπο που είχε ο Δαγκλής στο μυαλό του. Του εξήγησε πως δεν ήταν «πόρνη κατ’ επιλογή», αλλά μια γυναίκα εγκλωβισμένη, που πουλούσε το σώμα της μόνο και μόνο για να μαζέψει τα χρήματα του εισιτηρίου για τη Βρετανία.
Το Κλειδί της Σύλληψης
Η Αν Χάμσον δεν έμεινε σιωπηλή. Η μαρτυρία της στο δικαστήριο ήταν ο καταλύτης που χρειαζόταν η Αστυνομία για να συνθέσει το προφίλ του δράστη. Περιέγραψε με ακρίβεια το λευκό φορτηγάκι, τη μέθοδο του στραγγαλισμού και το παθολογικό μίσος του Δαγκλή για τις ιερόδουλες.
Ήταν η δική της τύχη και η δική της γενναιότητα που οδήγησαν τελικά στο τέλος της δράσης του «Αντεροβγάλτη». Η Αν δεν ήταν απλώς μια επιζήσασα· ήταν ο καθρέφτης στον οποίο ο Δαγκλής είδε, για μια μοναδική στιγμή, κάτι άλλο εκτός από το φάντασμα της μητέρας του.
True Crime Note: Η περίπτωση της Χάμσον αναλύεται συχνά από εγκληματολόγους ως μια σπάνια στιγμή όπου ένας serial killer «σπάει» το μοτίβο του (cooling-off period), επειδή το θύμα κατάφερε να «ανθρωποποιηθεί» στα μάτια του, ξεφεύγοντας από την κατηγορία στην οποία εκείνος είχε εστιάσει το μίσος του.
Η Πτώση και η Ετυμηγορία
Εκείνη τη στιγμή, συνέβη το αδιανόητο. Ο άνθρωπος που τεμάχιζε γυναίκες για έξι ώρες, ο δολοφόνος που δεν ένιωθε οίκοτο, την άφησε να φύγει. «Καλά, φύγε. Αλλά να προσέχεις», της είπε, και με μια κίνηση που προκαλεί ανατριχίλα, την επέστρεψε ο ίδιος στο σημείο από όπου την πήρε.
Η σύλληψή του τον Ιανουάριο του 1996 έφερε ανακούφιση, αλλά και σοκ. Ο άνθρωπος που εμφανίστηκε μπροστά στις κάμερες ήταν ένας 22χρονος νεαρός, σχεδόν παιδί, με βλέμμα «θολό». Παρά τις αναφορές του σε «φωνές» και «εκτός εαυτού» καταστάσεις, οι ψυχίατροι ήταν αμείλικτοι: διέγνωσαν σεξουαλική διαστροφή και πλήρη συνείδηση των πράξεών του.
Τον Ιανουάριο του 1997, το δικαστήριο επέβαλε την βαρύτερη ποινή στην ιστορία της μεταπολεμικής Ελλάδας: 13 φορές ισόβια κάθειρξη και 25 χρόνια πρόσκαιρη. Κατά την ανάγνωση της απόφασης, ο Αντώνης Δαγκλής, κατέρρευσε μέσα στην αίθουσα.
Η Ώρα της Κρίσης: Η Βαρύτερη Ποινή στα Χρονικά και το «Θέατρο» της Επιείκειας
Όταν η πόρτα του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Αθήνας έκλεισε, η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη. Ο Αντώνης Δαγκλής δεν ήταν πια ο «αόρατος» οδηγός του λευκού βαν· ήταν ο κατηγορούμενος που έπρεπε να λογοδοτήσει για μια λίστα εγκλημάτων που έμοιαζε ατελείωτη.
Το Κατηγορητήριο της Φρίκης
Το δικαστήριο στάθηκε αμείλικτο. Χωρίς κανένα ελαφρυντικό, οι ένορκοι και οι δικαστές άκουσαν ξανά και ξανά τη μακάβρια διαδρομή του:
- Βιασμός, στραγγαλισμός και διαμελισμός: Η μοίρα των δύο γυναικών που δεν πρόλαβαν να ξεφύγουν.
- Απόπειρες Ανθρωποκτονίας: Η εφιαλτική πρόθεση να στερήσει τη ζωή από άλλες έξι γυναίκες.
- Ληστεία και Οπλοφορία: Η απόδειξη ότι η δράση του ήταν μεθοδευμένη και αδίστακτη.
- Προσβολή Μνήμης Νεκρού: Ίσως η πιο σκοτεινή κατηγορία, που αφορούσε την κτηνώδη αφαίρεση των σπλάχνων και τον διαμελισμό των σωμάτων – μια πράξη που ξεπερνούσε τον φόνο και άγγιζε την απόλυτη αποκτήνωση.
Η Απεγνωσμένη Κίνηση: 122 Ράμματα για μια Μέρα Επιείκειας
Λίγο πριν οι δικαστές ανέβουν στην έδρα, ο Δαγκλής έκανε μια τελευταία, παρανοϊκή προσπάθεια να κερδίσει τον οίκτο ή να καθυστερήσει το αναπόφευκτο. Σε μια έκρηξη αυτοκαταστροφικής μανίας, αυτοτραυματίστηκε σοβαρά στο δεξί του πόδι.
Η εικόνα του δράστη με τα 122 ράμματα και η σύντομη νοσηλεία του δεν στάθηκαν ικανά να λυγίσουν τη δικαιοσύνη. Το δικαστήριο αντιλήφθηκε πως πίσω από τον αυτοτραυματισμό δεν υπήρχε μεταμέλεια, αλλά ένας απεγνωσμένος ελιγμός.
Η Ετυμηγορία
Η απόφαση ήταν ένας νομικός «σεισμός»: 13 φορές ισόβια κάθειρξη και 25 χρόνια κάθειρξη. Ήταν η απάντηση της πολιτείας σε έναν άνθρωπο που πίστεψε ότι μπορούσε να ορίζει τη ζωή και τον θάνατο στους δρόμους της Αθήνας. Ο Δαγκλής καταδικάστηκε για κάθε πράξη, για κάθε ανάσα που έκοψε, για κάθε σώμα που βεβήλωσε.
Σχόλιο True Crime: Η περίπτωση Δαγκλή παραμένει σημείο αναφοράς, όχι μόνο για την αγριότητα των φόνων, αλλά και για την προσπάθεια του δράστη να χρησιμοποιήσει την ψυχική του κατάσταση και τον αυτοτραυματισμό ως «ασπίδα». Η δικαιοσύνη όμως, εκείνη την ημέρα, επέλεξε να δει την ουσία: το πρόσωπο ενός αδίστακτου serial killer.
Η τελευταία πράξη δεν γράφτηκε στις δικαστικές αίθουσες, αλλά στο ψυχιατρείο του Κορυδαλλού. Στις 2 Αυγούστου 1997, ο Αντώνης Δαγκλής αποφάσισε να δώσει ο ίδιος το τέλος. Βρέθηκε απαγχονισμένος μαζί με τον συγκρατούμενό του, σε μια σκηνή που θύμιζε μακάβριο επίλογο αρχαίας τραγωδίας.
Το Κελί 33: Η Τελευταία Πράξη και η Προφητεία της Μητέρας
Το ημερολόγιο έδειχνε Σάββατο, 2 Αυγούστου 1997. Τα ξημερώματα εκείνης της ημέρας, στις Δικαστικές Φυλακές Κορυδαλλού, η σιωπή δεν ήταν η συνηθισμένη. Στο Ψυχιατρικό Κατάστημα, μέσα στο κελί 33, ο κύκλος του αίματος που άνοιξε ο Αντώνης Δαγκλής έμελλε να κλείσει με τον πιο αποτρόπαιο και αινιγματικό τρόπο.
Υπό «Αυστηρή Επιτήρηση»
Παρά το γεγονός ότι ο Δαγκλής βρισκόταν υπό την υποτιθέμενη στενή παρακολούθηση ψυχιάτρων και κοινωνικών λειτουργών –ακριβώς για να αποτραπεί το ενδεχόμενο αυτοχειρίας– το «κτήνος» βρήκε τον τρόπο να αποδράσει οριστικά. Όταν οι δεσμοφύλακες άνοιξαν την πόρτα, το θέαμα ήταν μακάβριο: ο «Αντεροβγάλτης των Αθηνών» βρισκόταν απαγχονισμένος από τα κάγκελα του κελιού του.
Όμως, δεν ήταν μόνος. Δίπλα του, με τον ίδιο φρικτό τρόπο, είχε δώσει τέλος στη ζωή του και ο συγκρατούμενός του, Γ. Μακρίδης. Μια «συμφωνία θανάτου» που κανείς δεν μπόρεσε να εξηγήσει πλήρως. Είχε πείσει ο ένας τον άλλον; Ήταν μια κοινή απόφαση δύο ανθρώπων που δεν άντεχαν το βάρος της ύπαρξής τους πίσω από τα σίδερα;
Κακοποίηση ή Μεταμέλεια;
Τα αίτια της διπλής αυτοκτονίας παρέμειναν βυθισμένα στο σκοτάδι. Ενώ οι επίσημες αναφορές μιλούσαν για έναν άνθρωπο με τάσεις αυτοκαταστροφής, ψίθυροι μέσα από τη φυλακή έκαναν λόγο για συστηματική κακομεταχείριση του Δαγκλή από τους φύλακες, μια άτυπη «τιμωρία» για τα ειδεχθή εγκλήματά του. Οι προηγούμενες απόπειρές του στο παρελθόν ίσως ήταν οι προειδοποιητικές βολές ενός τέλους που ο ίδιος είχε ήδη προδιαγράψει.
Η Προφητεία της Μητέρας
Ίσως όμως η πιο ανατριχιαστική λεπτομέρεια να κρύβεται στους μήνες που προηγήθηκαν. Στις 15 Ιανουαρίου 1997, την ημέρα που ξεκινούσε η δίκη του, η μητέρα του, Φωτεινή, συντετριμμένη μπροστά στις κάμερες του ΣΚΑΪ, είχε ξεστομίσει πέντε λέξεις που έμελλαν να αποδειχθούν προφητικές:
«Το παιδί μου δεν θα ζήσει…»
Εκείνη, που είχε γίνει άθελά της η «πηγή» του μίσους του, ήξερε καλύτερα από τον καθένα ότι ο Αντώνης δεν θα άντεχε τη ζωή χωρίς το πριόνι του, χωρίς την ψευδαίσθηση της δύναμης, κλεισμένος σε ένα κελί με τις φωνές των θυμάτων του.
Επίλογος: Η Κληρονομιά του Τρόμου
Με τον θάνατο του Αντώνη Δαγκλή, η δικαιοσύνη ίσως ένιωσε ικανοποιημένη, αλλά οι πληγές της κοινωνίας παρέμειναν ανοιχτές. Ο άνθρωπος που «έσπειρε» μέλη γυναικών στην Αθήνα, άφησε πίσω του ένα ερώτημα που πλανάται ακόμα πάνω από τον Κορυδαλλό: Γεννιέται κανείς τέρας ή η κοινωνία και η οικογένεια σμιλεύουν το πριόνι στα χέρια ενός παιδιού;
Σχόλιο True Crime: Η διπλή αυτοκτονία στον Κορυδαλλό παραμένει μια από τις πιο σπάνιες περιπτώσεις στα παγκόσμια χρονικά των serial killers. Συνήθως, αυτοί οι δράστες τρέφονται από την προσοχή που δέχονται στη φυλακή. Ο Δαγκλής, όμως, επέλεξε τη σιωπή του σχοινιού.
Σήμερα, χρόνια μετά, το όνομα του Δαγκλή παραμένει μια σκοτεινή υπενθύμιση: Πόσα «τέρατα» γεννιούνται πίσω από τις κλειστές πόρτες; Ο Αντώνης Δαγκλής έφυγε παίρνοντας μαζί του το σκοτάδι του, αφήνοντας όμως μια ανοιχτή πληγή και ένα αιώνιο ερώτημα: Πόσο αίμα χρειάζεται για να ξεπλυθεί μια πληγή που άνοιξε σε μια παιδική καρδιά;
Πηγές:
- https://theartofcrime.gr/old/oldartofcrime/old.theartofcrime.gr/indexbbca.html?pgtp=1&aid=1214391385
- https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CF%84%CF%8E%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%94%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CE%AE%CF%82
- https://www.protothema.gr/stories/article/1539348/adonis-daglis-o-drakos-me-to-prioni-pou-temahize-ierodoules/
- https://www.parapolitika.gr/stories/article/1408230/adonis-daglis-o-dolofonos-ton-ierodoulon-evlepa-ti-mitera-mou-sto-prosopo-tous-video/
- https://menshouse.gr/istories/90016/tis-temachiza-kai-evlepa-ti-mana-moy-pos-o-antonis-dagklis-apodeichtike-o-pio-skliros-ellinas-serial-killer#goog_rewarded
- https://www.paraskhnio.gr/2024/11/11/ta-egklimata-pou-syntaraxan-tin-ellada-photo/
- https://murderpedia.org/male.D/d/daglis-antonis-photos.htm
- https://www.tovima.gr/2024/07/06/istoriko-arxeio/antonis-dagklis-o-maniakos-dolofonos-ton-ierodoulon/
Crime log 
Σχολιάστε